Manisa'daki toplam keklik sayısı 37 bin 950'ye ulaştı

Doğa Koruma ve Milli Parklar Manisa İl Müdürlüğü, 2026 yılı programı kapsamında Manisa'nın üç ilçesinde toplam 1200 kınalı kekliği doğal yaşam alanlarına bıraktı. Doğa Koruma ve Milli Parklar Manisa İl Müdürü Uğun Bayil, salım işleminin Gördes ilçesine 500, Kırkağaç ilçesine 400 ve Şehzadeler ilçesine 300 adet olmak üzere gerçekleştirildiğini duyurdu.

Keklik salımı hangi ilçelerde yapıldı?

Doğa Koruma ve Milli Parklar Genel Müdürlüğü bünyesindeki üretme istasyonlarında yetiştirilen keklikler, uygun habitatlara yerleştirildi. İl Müdürü Uğur Bayil, çevresel faktörler ve insan kaynaklı baskılar nedeniyle doğal yaşam alanlarının daraldığını belirterek, türlerin yeni yaşam alanlarına uyum süreçlerinin takip edildiğini söyledi. Bu çalışmalarla birlikte Manisa'da 2004 yılından bu yana doğaya bırakılan kınalı keklik sayısı toplam 37 bin 950 rakamına ulaştı.

Tarımsal üretim ve insan sağlığı nasıl korunacak?

Kınalı kekliklerin ekosistemdeki rolüne değinen Bayil, bu türün sadece yaban hayatı için değil, tarım sektörü için de kritik olduğunu vurguladı. Kekliklerin süne ve çekirge gibi ürünlere zarar veren böceklerle doğal yollarla beslenerek biyolojik mücadeleye katkı sağladığını belirten Bayil, şu ifadeleri kullandı: "Kekliklerin kenelerle beslenmeleri sayesinde insan sağlığının korunmasına ve ekosistemin doğal dengesinin sürdürülmesine destek oluyorlar."

Orman yangınlarına karşı uyarı geldi

Doğal mirasın gelecek nesillere aktarılmasının önemine dikkat çeken Bayil, orman yangınlarının yaban hayatı üzerindeki yıkıcı etkisine değindi. Özellikle yaz aylarında artan yangınların büyük tehdit oluşturduğunu belirten Bayil, vatandaşlardan doğaya bırakılan kekliklerin korunması ve orman yangınlarına karşı duyarlı olunması konusunda çağrıda bulundu. Kınalı kekliklerin doğal ortamda 8 ila 10 yıl yaşayabildiğini ve uygun şartlarda 14 ila 20 yumurta bırakma potansiyeline sahip olduğunu da sözlerine ekledi.

Manisa'nın kırsal bölgelerindeki tarımsal verimliliğin korunması için bu türlerin yaşam alanlarının sürdürülebilirliği, yerel çiftçiler açısından büyük önem taşıyor.